روزنامه بیستون. . سال پانزدهم.شماره1271. چهارشنبه7 تیر 1391خورشیدی

و از کتاب : و باد ، ذهن منتشر شاعر، شعر بلند از«همه‌ی‌ماه‌هاوهستی‌پروانه»‌

 

ازهمه‌ی‌ماه‌هاوهستی‌پروانه‌

 

سرآغاز

...گل:

بستری‌ چون‌ رؤیا.

و همه‌ی‌ ماه‌ها و فصل‌ها:

خواب‌ ِپروانه‌

به‌ لحظه­ای
از نیمروز بود...

 

فروردین

 

بارانی‌ انگار ازلی‌ از ابری‌ بزرگ‌ که‌ هیچ‌ حسی‌ جز بارش‌ باران‌ برنمی‌انگیزاند

ــ نه‌ چیزیی‌ به‌ یاد می‌آیدو

                           نه‌ چیزی‌ تداعی‌ می‌شود ــ

اما تردیدی نیست که:

خورشید پروانه

             خواهد درخشید.

 

 

 

اردیبهشت‌

 

پیله‌ بافته‌ می‌شود

پیله‌ بسته‌ می‌شود

تولدی‌ باید

         تا زندگی‌

        از آنِ‌ پروانه‌ شود شاید.

 

خرداد

 

به‌ عبث‌ همین­طور است‌:

‌‌ بهارکه می‌رود، پروانه می‌آید

                          رسم‌ روزگار این‌ است‌.

تیر

 

از پیله‌ به‌ درآمده‌ 

سبکبال‌

پروانه‌ پرواز می‌کند

همه‌ی‌ گل‌ها او را به‌ خود می‌خوانند.

 

مرداد

 

ــ «روشنی‌، آب‌، گل‌.»

زندگی‌ست‌

پروانه‌ می‌گوید.

 

شهریور

 

زندگی:

‌ عجیب‌ کوتاه‌ است‌

مثل‌ پرواز ازین گل‌

                        به‌ آن‌ گل‌

شاعر پروانه‌ها می‌گوید.

 

مهر

 

زندگی‌:

امید پروانه‌ به‌ خشکی‌ نمِ بالش‌

به‌ گاه‌ باران‌ است‌.

گیرم‌ این­بار من‌ می‌گویم‌.

 

آبان

مرگ‌

     تنها

     نبودِ پروانه‌ است.

 

آذر

 

از هراسی‌ مبهم‌ این‌ باد پیر هرگز

افسانه‌ی‌ عشق‌ پروانه‌ و گل‌ را

ـ کین‌ روزها به‌ فراموشی‌ سپرده‌اند

                                یا دست‌کم‌ قدیمی‌ست‌ دیگر ـ

نه‌ به‌ درختان‌ خفته‌ می‌گوید

نه‌ به‌ کاج‌ها و سروهای‌ بیدار...

 

دی

 

نعش‌ بی‌شمار پروانگان‌ پروانگانی‌ سپید بر دشت‌ سپید

وقتی‌ حتی‌ هیچ‌ پروانه‌ی‌ زردی‌ سرخی‌

از شاخسار هیچ‌ درختی‌ بر باد نمی‌رود

و هنوز آفلند از آسمان‌، پروانگان‌

                                  پروانگان‌ سپید.

 

بهمن

 

و این‌ آخرین‌ سخن‌ نیست‌:

نه‌ پروانه‌ نه‌ پرواز نه‌ مرگ‌

و نه ‌اکنون که‌ زندگی‌ نیست‌

                پس زمان‌ چیست‌؟

 

اسفند

 

و این‌ آخرین‌ سخن‌ است‌:

کنون‌ که‌ پیله‌ی‌ برف‌ آب‌ می‌شود

پروانه‌ی‌ بهار

                  باید

          از زمین‌ بیرون‌ آید

و زندگی‌ از نو تکرار شود.

            
***

سرانجام

 

... از وزش‌ نرمه‌ باد نیمروزی‌

پروانه‌ از بستر رویا برخاست

                                         و

                                              پرید.

 

زمستان‌ 74 ـ سنندج. کلهر‌

/ 0 نظر / 9 بازدید